Avrupa’da Ukrayna savaşı sonrası hızlanan “kendi savunmasını kurma” ve ABD’ye askeri bağımlılığı azaltma tartışmalarına, bu kez Fransa’dan dikkat çekici bir Türkiye yorumu eklendi. Fransız haber kanalı BFMTV, “Avrupalıların savunması Ankara’dan mı geçiyor?” başlıklı haberinde, Türkiye’nin son 20 yılda savunma sanayiinde izlediği yerli-milli üretim stratejisinin sonuç verdiğini ve Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan liderliğinde dışa bağımlılığın yüzde 70’lerden yüzde 30’lara gerilediğini yazdı. Haberde bu durumun, halen ABD başta olmak üzere dış tedarike bağımlı olan Avrupa ülkeleri için “imrenilecek” bir seviye olduğuna dikkat çekildi.

Haberde, Türkiye’nin yalnızca kendi ordusunu modernize etmekle kalmadığı, aynı zamanda 180’den fazla ülkeye savunma ürünü ihraç eder hale geldiği vurgulandı. Bu ülkeler arasında Polonya ve Romanya gibi NATO/AB üyesi devletlerin olması, Fransız basınına göre Ankara’nın Avrupa güvenlik denklemindeki ağırlığını artırıyor. “Dünyaca ünlü” olarak nitelenen Bayraktar TB2 SİHA’ların birçok çatışma sahasında kabiliyetini kanıtlaması da bu değerlendirmeyi güçlendiren başlıklardan biri olarak gösterildi.

BFMTV, haberinde ayrıca Financial Times’ın aktardığı, NATO Genel Sekreteri Mark Rutte’nin Avrupa ülkelerini savunma politikalarında Türkiye ile daha yakın işbirliğine çağırdığı iddiasına da yer verdi. Bu çağrı, Avrupa’nın kendi savunmasını inşa ederken Türkiye’yi göz ardı edemeyeceği görüşünü besliyor. Haberde, Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın “Avrupa güvenlik mimarisi yeniden oluşacaksa bunun Türkiyesiz olması mümkün değil.” sözleri de alıntılanarak, Ankara’nın kendisini yalnızca bölgesel değil, Avrupa güvenliği için de vazgeçilmez aktör olarak konumlandırdığına işaret edildi.

Fransız basınının bu yorumu, bir yandan Avrupa’da artan savunma bütçeleri ve endüstri yatırımlarına, diğer yandan da Türkiye’nin SİHA, zırhlı araç, deniz platformları ve hava savunma alanında ihracatla güçlenen esnek modeline duyulan ilgiyi yansıtıyor. Ankara’nın “kendi üreten, ihraç eden, maliyeti düşüren” yaklaşımı, özellikle Rusya-Ukrayna savaşının uzadığı ve tedarik zincirlerinin sıkıştığı bir dönemde Avrupa için dikkat çekici bir örnek olarak öne çıkıyor.