Nükleer caydırıcılık, bir devletin sahip olduğu nükleer silah gücü sayesinde rakiplerini saldırıdan vazgeçirmeyi amaçlayan stratejik bir güvenlik yaklaşımıdır. Bu teoriye göre, bir ülkenin nükleer karşılık verme kapasitesi, potansiyel düşmanlar için büyük bir risk oluşturur ve bu risk saldırı kararını engeller. Özellikle büyük güçler arasında, doğrudan savaş yerine tehdit dengesi ve korku unsuru üzerinden barışın korunması hedeflenir. Bu nedenle nükleer caydırıcılık, savaşın önlenmesinde kritik bir rol oynayan en güçlü stratejik araçlardan biri olarak kabul edilir.

Daha derinlemesine bakıldığında nükleer caydırıcılık, “karşılıklı garantili yok oluş” (Mutually Assured Destruction - MAD) doktrinine dayanır. Bu doktrin, iki tarafın da birbirini tamamen yok edebilecek kapasiteye sahip olması durumunda savaşın rasyonel bir seçenek olmaktan çıkacağını savunur. Caydırıcılığın etkili olabilmesi için inandırıcılık (credibility), ikinci vuruş kapasitesi (second-strike capability) ve sürekli hazır olma durumu büyük önem taşır. Ayrıca modern dönemde bu teori, sadece nükleer silahlarla sınırlı kalmayıp siber tehditler ve füze savunma sistemleriyle birlikte daha karmaşık bir yapıya dönüşmüştür. Bu bağlamda nükleer caydırıcılık, günümüz uluslararası güvenlik mimarisinin temel taşlarından biri olmaya devam etmektedir.