Siber savaşta saldırı vektörleri, devletler ve organize yapılar tarafından dijital altyapıları hedef almak için kullanılan yöntemlerin tamamını ifade eder. Günümüzde savaş kavramı yalnızca fiziksel cephelerle sınırlı değildir; enerji hatlarından bankacılık sistemlerine, askeri ağlardan iletişim altyapılarına kadar her alan dijital saldırılara açık hale gelmiştir. Siber saldırı vektörleri; veri sızdırma, sistem çökertme ve kritik altyapıları felç etme amacıyla planlı ve stratejik şekilde uygulanır. Bu nedenle siber savaş, modern güvenlik stratejilerinin en kritik başlıklarından biri haline gelmiştir.

Teknik açıdan bakıldığında saldırı vektörleri; phishing (oltalama), DDoS saldırıları, zararlı yazılım enjeksiyonu, sıfırıncı gün açıkları (zero-day), tedarik zinciri saldırıları ve sosyal mühendislik teknikleri gibi birçok farklı yöntemden oluşur. Özellikle gelişmiş kalıcı tehditler (APT) kapsamında saldırganlar, hedef sistemlere sızdıktan sonra uzun süre fark edilmeden kalabilir. Kritik altyapılara yönelik SCADA sistem saldırıları, finans sektörüne karşı yapılan fidye yazılım operasyonları ve seçim süreçlerine müdahale girişimleri siber savaşın en somut örnekleri arasında yer alır. Bir saldırı vektörünün başarısı, güvenlik açıklarının tespiti ve insan faktörünün zayıflığından doğrudan etkilenir. Bu nedenle kurumlar artık yalnızca antivirüs çözümleriyle değil; çok katmanlı savunma mimarileri, yapay zekâ destekli tehdit analiz sistemleri ve sürekli penetrasyon testleriyle kendilerini korumaya çalışmaktadır. Siber savaşta üstünlük, yalnızca saldırı kapasitesiyle değil, aynı zamanda güçlü savunma refleksiyle belirlenmektedir.