Hava üstünlüğü stratejisi, modern askeri doktrinlerin merkezinde yer alan ve bir ülkenin hava sahasını kontrol etme kabiliyeti üzerinden şekillenen kritik bir güç unsurudur. Günümüz savaşlarında kara ve deniz operasyonlarının başarısı, büyük ölçüde havadan sağlanan kontrol ve baskıya bağlıdır. Hava üstünlüğü, düşman unsurlarının hava sahasını etkin şekilde kullanmasını engellerken, dost kuvvetlere manevra ve operasyon serbestliği tanır. Bu strateji, yalnızca savaş uçaklarının gücüyle değil; erken uyarı sistemleri, radar ağları, hava savunma sistemleri ve istihbarat kabiliyetleriyle bütüncül bir yapı olarak ele alınır. İlk aşamada amaç, düşmanın hava gücünü etkisiz hale getirmek ve hava sahasında psikolojik ve operasyonel baskı kurmaktır.

Stratejinin daha teknik boyutunda ise entegre hava savunma sistemleri, elektronik harp unsurları, insansız hava araçları ve uydu destekli keşif sistemleri ön plana çıkar. Hava üstünlüğü sağlandığında, düşman lojistik hatları kesintiye uğrar, komuta-kontrol merkezleri zayıflatılır ve sahadaki birliklerin direnci önemli ölçüde düşer. Modern savaş anlayışında hava üstünlüğü artık geçici bir avantaj değil, sürdürülebilir bir hakimiyet olarak tanımlanır. Bu nedenle ülkeler, hava kuvvetlerini sadece saldırı odaklı değil; savunma, caydırıcılık ve kriz yönetimi ekseninde sürekli geliştirmektedir. Hava üstünlüğü stratejisi, teknolojik üstünlük ile doğru planlamanın birleştiği noktada, savaşın seyrini belirleyen en kritik faktörlerden biri olmaya devam etmektedir.