Caydırıcılık teorileri, bir aktörün karşı tarafı istenmeyen bir eylemden vazgeçirmesi üzerine kurulu stratejik yaklaşımları ifade eder. Özellikle uluslararası ilişkiler ve güvenlik politikalarında önemli bir yer tutan bu teoriler, tehdit, güç gösterisi ve karşılık verme kapasitesi üzerinden şekillenir. Temel amaç, karşı tarafın olası bir saldırı ya da hamlenin maliyetini yüksek görmesini sağlayarak bu eylemi gerçekleştirmesini engellemektir. Bu yönüyle caydırıcılık, savaşmadan kazanmayı hedefleyen bir strateji olarak öne çıkar.

Daha teknik açıdan caydırıcılık teorileri; nükleer caydırıcılık, konvansiyonel caydırıcılık ve genişletilmiş caydırıcılık gibi alt başlıklara ayrılır. Özellikle Soğuk Savaş döneminde gelişen nükleer caydırıcılık anlayışı, “karşılıklı garantili yok oluş” doktrini ile dikkat çeker. Bu yaklaşımda iki tarafın da birbirini tamamen yok edebilecek kapasitede olması, savaşın gerçekleşmesini engelleyen bir unsur haline gelir. Ayrıca caydırıcılığın etkili olabilmesi için inandırıcılık, kapasite ve iletişim unsurlarının bir arada bulunması gerekir. Günümüzde ise siber güvenlik, uzay teknolojileri ve hibrit savaş yöntemleri, caydırıcılık teorilerinin kapsamını daha da genişletmiştir.