Asya-Pasifik askeri rekabet, bölgedeki büyük ve orta ölçekli güçlerin deniz, hava, füze, siber ve savunma teknolojileri alanında üstünlük kurma çabasıyla şekillenen çok katmanlı bir güvenlik mücadelesidir. Bu rekabetin merkezinde yalnızca silahlanma değil, aynı zamanda deniz yollarının kontrolü, ada zincirleri, ticaret koridorları, ittifak ilişkileri ve caydırıcılık kapasitesi yer alır. Son yıllarda Çin’in artan askeri faaliyetleri, ABD’nin Indo-Pasifik odaklı güvenlik yaklaşımı, Japonya’nın savunma dönüşümü, Güney Kore’nin kapasite artışı, Avustralya’nın yeni güvenlik ortaklıkları ve Tayvan çevresindeki gerilimler, bölgeyi dünya siyasetinin en hassas alanlarından biri haline getirmiştir. Asya-Pasifik’te rekabetin en dikkat çekici yönü, ekonomik karşılıklı bağımlılık ile askeri gerilimin aynı anda büyümesidir. Bu nedenle bölge hem ticaretin hem de stratejik baskının birlikte yoğunlaştığı eşsiz bir jeopolitik alan olarak öne çıkmaktadır.

Daha teknik açıdan bakıldığında bu rekabet; uçak gemileri, denizaltılar, uzun menzilli füzeler, entegre hava savunma sistemleri, insansız platformlar, yapay zekâ destekli gözetleme ağları ve ileri üslenme yapıları üzerinden derinleşmektedir. Güney Çin Denizi, Tayvan Boğazı, Doğu Çin Denizi ve ilk ada zinciri gibi kritik hatlar, yalnızca coğrafi değil aynı zamanda operasyonel açıdan da büyük önem taşır. Bölgedeki devletler bir yandan savunma bütçelerini ve yerli savunma sanayii yatırımlarını artırırken, diğer yandan ittifaklar, ortak tatbikatlar ve teknoloji paylaşımıyla çok katmanlı caydırıcılık mimarileri kurmaya çalışmaktadır. Bu çerçevede Asya-Pasifik askeri rekabeti, klasik güç dengesi anlayışının ötesine geçerek lojistik erişim, endüstriyel üretim kapasitesi, tedarik zinciri güvenliği, siber direnç ve kriz anında hızlı kuvvet aktarımı gibi unsurları da belirleyici hale getirmiştir. Sonuç olarak bölgedeki askeri rekabet, yalnızca yerel güvenlik sorunlarını değil, küresel güç dağılımını ve geleceğin savaş doktrinlerini de doğrudan etkilemektedir.