Hava-hava angajman kabiliyetleri, savaş uçaklarının düşman hava unsurlarını tespit etme, takip etme ve etkisiz hâle getirme yeteneğini ifade eder. Bu kabiliyet, modern hava kuvvetlerinin hava üstünlüğü sağlamasında belirleyici bir rol oynar. Sensörler, radar sistemleri, veri bağı bağlantıları ve pilotun durumsal farkındalığı ile bütünleşik çalışan hava-hava angajman yetenekleri; hava sahasının kontrol altına alınmasını, dost unsurların korunmasını ve operasyonel üstünlüğün sürdürülmesini mümkün kılar. Günümüzde bu yetenek yalnızca görsel temasla sınırlı olmayıp, görüş ötesi angajmanlarla çok daha geniş bir etki alanı sunar.

Teknik açıdan bakıldığında hava-hava angajman kabiliyeti; radar menzili, hedef takip hassasiyeti, elektronik harp dayanımı, füze entegrasyonu ve komuta-kontrol uyumu gibi unsurlardan oluşur. Görüş içi angajmanlar (WVR), yüksek manevra kabiliyeti ve yakın mesafe füzeleriyle icra edilirken; görüş ötesi angajmanlar (BVR), uzun menzilli radar güdümlü füzeler ve ağ destekli harp anlayışıyla gerçekleştirilir. Aktif ve pasif sensör füzyonu, pilotun aynı anda birden fazla hedefi algılayıp önceliklendirmesini sağlar. Ayrıca elektronik karşı tedbir sistemleri, düşman radar ve güdüm sistemlerine karşı hayatta kalma olasılığını artırır. Tüm bu unsurlar bir araya geldiğinde hava-hava angajman kabiliyeti, modern savaş uçaklarını yalnızca bir platform değil, çok katmanlı bir hava muharebe sistemi hâline getirir.