Kara harbi doktrinleri, devletlerin kara kuvvetlerini kullanarak savaş alanında üstünlük sağlamayı ve düşmanı etkisiz hale getirmeyi amaçlayan stratejik yaklaşımlardır. Bu doktrinler, birliklerin hareket kabiliyeti, ateş gücü ve koordinasyonu üzerine kuruludur. Kara savaşları, tarih boyunca askeri çatışmaların en belirleyici unsurlarından biri olmuş ve toprak kontrolü, savaşın nihai hedefi olarak öne çıkmıştır. Bu nedenle kara harbi, askeri stratejilerin temelini oluşturan en kritik alanlardan biri olarak kabul edilir.

Daha teknik açıdan kara harbi doktrinleri; manevra savaşı, yıpratma savaşı, birleşik kuvvetler (combined arms) ve derin harekât gibi temel konseptlere dayanır. Manevra savaşı, düşmanın zayıf noktalarını hedef alarak hızlı ve etkili sonuç almayı amaçlarken; yıpratma savaşı, düşmanı zamanla güçsüz bırakmayı hedefler. Ayrıca modern kara doktrinlerinde tanklar, zırhlı araçlar, topçu sistemleri, insansız kara araçları ve gelişmiş iletişim ağları önemli rol oynar. Günümüzde ise ağ merkezli harp, yapay zekâ destekli sistemler ve hibrit savaş yöntemleri, kara harbi doktrinlerini daha esnek ve çok boyutlu bir yapıya dönüştürmüştür.